جنگ دنیاها

11 قطعه
255 دقیقه مدت کتاب
252 دریافت شده

پخش

نویسنده: هربرت جرج ولز

راوی: علی همت مومیوند

قالب: روایی

دسته‌بندی: کتاب گویا

منو

توضیحات
سخن ایرانصدا
فصل‌ها
مشخصات
تصاویر
از همین گوینده

نویسنده در کتاب «جنگ دنیاها»، خواننده را به تماشای فروپاشیِ سریع و هولناکِ ساختارهای دفاعی و نظامی بشر در برابر ماشین‌های سه‌پایه‌ی مریخی می‌برد؛ ماشین‌هایی که با اشعه‌های حرارتیِ سوزان و گازهای سمّی، لندن را به آتش می‌کشند.

از ایرانصدا بشنوید

هربرت جرج ولز، نویسنده و متفکر پرآوازه‌ی بریتانیایی که بین سال‌های 1866 تا 1946 می‌زیست، فراتر از یک داستان‌نویس، یک منتقد اجتماعی تندو‌تیز بود که نقشی بنیادین در شکل‌گیری گونه‌ی علمی - تخیلی مدرن ایفا کرد. او در خانواده‌ای کم‌بضاعت در انگلستان به دنیا آمد، اما به‌واسطه‌ی هوش سرشار و پشتکار فراوان، توانست بورسیه‌ی تحصیلی دریافت کند و زیرنظر توماس هنری هاکسلی، زیست‌شناس مشهور و مدافع سرسخت نظریه‌ی انتخاب طبیعی داروین، به تحصیل علوم طبیعی بپردازد. همین پیشینه‌ی علمی بود که به او اجازه داد تا تخیّل علمی را با واقع‌گرایی پیوند بزند. ولز که به عنوان «پدر علمی - تخیلی» شناخته می‌شود، همواره در آثارش نه‌تنها به احتمالات فناورانه، بلکه به پیامدهای اخلاقی و انسانیِ دانشِ بشری توجه داشت. او شخصیتی چندوجهی بود؛ از یک سو با آثاری نظیر «ماشین زمان»، «جزیره دکتر مورو» و «مرد نامرئی"، مرزهای تخیل را جابه‌جا می‌کرد و از سوی دیگر، به‌عنوان یک کنش‌گر سیاسی و سوسیالیست، نگران سرنوشت جوامع بشری در برابر طمع، استعمار و جنگ‌طلبی بود. نقطه‌عطفِ نگاهِ فلسفی و علمی ولز در رمان «جنگ دنیاها» (1898) به اوج خود رسید. ولز این اثر را در دورانی نوشت که امپراتوری بریتانیا در اوج قدرت استعماری خود قرار داشت و با نگاهی از بالا به دیگر ملت‌ها می‌نگریست. ولز با طرح این پرسش جسورانه «که اگر روزی ورق برگردد و ما، به عنوانِ قربانیانِ موجوداتی با فناوری فراتر، تحت استعمار قرار بگیریم چه خواهد شد؟»، قصد داشت غرور کاذبِ عصرِ ویکتوریا را درهم بشکند. او در واقع مریخی‌ها را به‌عنوان نمادی از فناوری افسارگسیخته و بی‌رحمِ استعمار ترسیم کرد؛ موجوداتی که بدون کوچک‌ترین هم‌دلی، تمدن‌های ضعیف‌تر را به بهانه‌ی برتری فناوری نابود می‌کنند. او می‌خواست به هم‌وطنان خود یادآوری کند که قدرتِ مطلقِ نظامی، به‌تنهایی دلیلی بر حقانیت اخلاقی نیست و هر تمدنی ممکن است روزی در برابر نیرویی ویران‌گر، به همان میزانِ قربانیانِ خود، مستأصل و آسیب‌پذیر باشد.